EVA's forums

[Zeefje]

Je hebt me verkeerd begrepen. Misschien valt het ook niet te begrijpen. Wat ik weet is dat ik met mijn kindjes consequent bent en dat wat ik doe misschien wel werkt want het zijn droomkinderen die hun ruzies niet oplossen door te slaan ook al zijn ze nog zo jong.
Of een tik kan evolueren naar iets ergers, dat heb je als ouder zelf in de hand. Het is niet omdat je af en toe een tik geeft dat je harder en meer zal beginnen slaan. Als dit gebeurt heb je hulp nodig en als je verantwoordelijk genoeg bent zul je dit zelf erkennen.
Ik denk dat ik me uit deze discussie terugtrek want er is toch geen juist antwoord.

[mac]

[Zeefje]

Nog eentje Sommige kinderen, akkoord. Maar elk kind heeft een fase waarin het z'n grenzen aftast. En daar kunnen ze soms behoorlijk ver in gaan. Dan is het niet doordat de ouders inconsequent zijn, het is gewoon natuurlijk.

[Pijlstaartrog]

[Shrike]

wanneer stop je ermee, wanneer doe je dit, wanneer doe je dat, ben je dan al of niet inconsequent... ???

Wel Pijlstaartrog, dat zijn eigenschappen die goede opvoeders perfect aanvoelen Er is nog werk aan bij sommige...

[Pijlstaartrog]

Ja, er wordt overal gefoefeld, zullen we maar zeggen.

[Sabby]

Die schemergebieden zijn er, dat is waar.
Ik heb hier in de opvang kindjes die 18 maand en 23 maand zijn en waar ik mee kan redeneren, ik heb er eentje van 2 waar ik dat nog niet mee kan: dat vraagt een eigen aanpak.
Er zijn er die haast nooit de grens opzoeken en die aan aan boos uitgesproken 'nee' al genoeg hebben om te stoppen met fout gedrag, er zijn er die daar eens mee lachen.

Mijn eigen kinderen zijn hier thuis de lastigste, en daar moet ik mij dagelijks boos op maken, en dat is dan meestal als er andere mensen hier hun kindje komen ophalen, dus als mijn aandacht afgeleid is (en op de meeste andere momenten kunnen ze zich wel heel mooi bezighouden terwijl ik met iets anders bezig ben)... ook dat is normaal.
Het zijn dan ook eigenlijk alleen zij die af en toe een kleine tik van me kregen als ze klein waren. Terwijl op school zijn het heel 'brave' kinderen, wordt er niet geslaan of geschopt en worden er geen grenzen uitgetest.... dat komt terug in alle oudercontacten.

Dus of ik dan zo mislukt ben in mijn rol als opvoeder, ik weet nog zo niet. Het is natuurlijk makkelijk om iemand anders vanaf de zijlijn te bekijken en aan het gedrag van een kind te gaan afleiden of hij al dan niet capabele opvoeders als ouders heeft (gedrag kan ook veel andere dingen vertellen)

Er is geen strikte grens in de leeftijd van wanneer het ok is om fysiek een kind te laten schrikken. Er is geen vastgestelde leeftijd waarop een kind in staat is tot communicatie en inschatten van gevaren.
Dat is iets dat je als opvoeder moet uitzoeken, en ja daar kunnen fouten in gemaakt worden.
En wat ben je uiteindelijk met die "theorie"?

Ik ben ervan overtuigd dat communicatie en samenwerking, samen met consequent zijn, de sleutels zijn van een goeie opvoeding. En dat tikken uitzonderlijk moet zijn en fysiek geweld uit den boze.
_________________
http://veggiesvoorkabouters.blogspot.com

[Lindar]

een goed artikel:
http://www.kiind.nl/articles/138/Pedagogische_tik.html

[Shrike]

dit slecht artikel is al eens gepost en je kan duidelijk zien dat dit een subjectief artikel is, ipv objectief. waarde 0,0:


geef mij maar:
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF03012010_036

[Sabby]

Shrike, dat artikel dat jij aanhaalt is niet veel beter hoor. Het is ook niet objectief (wat is objectief trouwens in deze situatie?)
Want er is geen vergelijkende studie
en 'geen enkele vorm van discipline bijbrengen' is nog niet hetzelfde als niet slaan, dus aan de conclusies scheelt toch een en ander.

In het artikel lijkt het alsof je een kind tot 6 jaar indien nodig (?) mag slaan, maar ik denk nu toch dat er op die leeftijd (en al veel vroeger) al heel wat andere methodes zijn.
_________________
http://veggiesvoorkabouters.blogspot.com

[Lindar]

Ik blijf het bizar vinden dat er serieus mensen vinden dat je iemand, die totaal van je afhankelijk is, en op geen enkele manier fysiek tegen je op kan, een tik mag geven. Ik vind het daardoor best lastig dit draadje te volgen.... Een tik blijft slaan. Wie hier vindt nu dat je een tik zou mogen krijgen als je bijv. een fout op je werk maakt? Of dat het wel een goede methode zou zijn als je een verkeersovertreding maakt? Ik kan me niet anders voorstellen dan dat je zegt: van mijn lijf blijf je af. Dan is het voor mij helemaal onbegrijpelijk dat je een weerloos kind wel een tik zou mogen verkopen. Dat je het mss eens doet uit schrik, OK, maar dat is voor mij echt iets anders dan het verdedigen als zijnde 'goed voor een kind'. Eerlijk waar, ik wordt er erg verdrietig van.

[Shrike]

Dat was net de bedoeling sabby... even subjectief

[Lindar]

@shrike: jij gaat ervan uit dat je van straf leert. Dat blijkt in de praktijk nogal tegen te vallen. Wanneer leer je: als je open staat voor informatie. Wat doe je door straf: dichtslaan. Bovendien geef je met straf alleen maar informatie wat je kind niet mag, geen informatie hoe het dan wel kan. 'nee' is een moeilijk concept voor kinderhersenen. Vaak heeft veel nee-zeggen het effect dat de aandacht van het kind juist gericht is op datgene wat verboden is. Bovendien kunnen kinderen tot een bepaalde leeftijd een gebod maar eventjes vasthouden, en vaak nog alleen als je erbij bent. Kiept je kind alsnog de plant om, als je even in de keuken staat. Dat kan je bestraffen, maar dat helpt niet. Want het is geen onwil, maar onvermogen. De onderzoeksdrift wint het op dat moment van de afwezige-bestraffende-ouder. De aandacht richten op wat wel mag, is vaak veel effectiever. En in duidelijke bewoordingen uitleggen waarom je je kind ergens bij weghoudt. En herhalen, daar ontkom je niet aan. Je leert door herhaling, een kind zeker.

en je gaat er met straffen vanuit dat het kind iets doet uit onwil, dat het jou pas serieus wil nemen als je hem/haar iets aandoet. Dat is een bijzonder negatieve kijk op kinderen. Kinderen willen bij jou horen, bij jouw groep. Ze leren van voorbeeld, van uitleg. (en welk voorbeeld geef je nu als je slaat?!) Bovendien valt me op dat de meesten weinig besef hebben van wat kinderen al kunnen. Als je teveel van een kind verwacht, en dan bestraft dat een kind niet aan je verwachtingen kan voldoen, dan kweek je geleerde hulpeloosheid. Daar kweek je niet echt zelfstandige, sociale, gelukkige volwassenen mee.

[Nachtelf]

Ik ben tegen de opvoedkundige tip, tegen straffen en tegen streng zijn. Ik ben echter wel niet voor een volledig democratisch gezin (ouders dienen nog steeds de uiteindelijke beslissingen te nemen), maar ik geloof wel dat het kan, je kind zo opvoeden.

[Shrike]

Ik ga er inderdaad vanuit dat straffen helpt. Ik heb het zelf ondervonden, op verschillende vlakken en zelfs nu ondervind ik dat nog. Als ik gisteren die flik aan stadion in elkaar had geklopt ging ik gestraft worden. Terecht. Zo werkt onze maatschappij. Volgens mij leef jij in een andere wereld, een waar je alles mag?

Jij komt hier weer aandraven met een hoop onzin. Als dit, als dat, en ze denken zus en zo. Een goede ouder weet heus wel wanneer hij moet straffen of niet. het draait hier altijd op hetzelfde uit. Als je zegt dat je in uitzonderlijke, maar verantwoorde situaties je kind straft, wordt je bekeken als mishandelaar, slechte opvoeder, die hulpeloze, niet sociaal denkende wezentjes maakt van kinderen. Iemand die constant tegen zijn kinderen roept, slaat, mishandeld...
Een goede ouder laat zijn kinderen heus wel op ontdekkingstocht hoor. Op dat vlak wil ik zelfs stoefen op mezelf: de kinderen die ik opvoed mogen meer op ontdekkingstocht dan 99% van de kinderen in België, hier op forum,... ben ik zeker van.

Ik ben trouwens een héél zelfstandig mens, tamelijk sociaal en tamelijk gelukkig (ongelukkig op vlak van dat de mens zo omgaat met natuur en omgeving) en ik ben veel gestraft geweest. Of ben ik een uitzondering? Ik denk het niet!

Tot nu toe heb ik Leander denk ik 1 keer gestraft door hem in de hoek te zetten en paar keer gestraft door niet te reageren (hem negeren dus) op zijn "geneut" omdat hij iets niet kreeg. Een tik heb ik nog niet uitgedeeld.

Maar ik blijf van mening dat een tik soms verantwoord kan zijn en dat je daarom geen slechte ouder bent die hulpeloze wezentjes opkweekt. De praktijk is veel leerzamer dan een hoop psychologische artikels en boeken.