Eeuwenlang zijn mensen ervan overtuigd geweest dat vlees van groot belang is voor atleten. De verklaring daarvoor is eenvoudig. Als lichamelijke prestaties afhankelijk zijn van sterke spieren, is het dan niet logisch om zelf spieren te eten? In 1845 beweerde de Duitse scheikundige Liebig dat de “brandstof” voor al onze spierbewegingen uit eiwitten voortkomt.

Rond de eeuwwisseling kwamen wetenschappers echter tot het inzicht dat energie voor de spieren niet door eiwitten, maar door koolhydraten en vetten wordt geleverd.

Vegetarisme en topsport kunnen zeker samengaan, zoals heel wat topatleten ten overvloede bewezen hebben: lopers (Edwin Moses, Carl Lewis), tennislegendes (Martina Navratilova, Chris Evert), triatleten (Dave Scott, viervoudige winnaar “Iron Man”), snowboarders (Nicolas Müller),...

Neen. Vroeger werd gezegd dat men als vegetariër bepaalde producten samen in één maaltijd moest consumeren, omdat plantaardige producten niet alle essentiële aminozuren (de bouwstenen van eiwitten) bevatten. Door het combineren zouden dan toch alle aminozuren opgenomen worden, zodanig dat men op die manier complete eiwitten zou bouwen.

Nu weet men dat het lichaam zonder problemen de aminozuren die over de loop van een dag zijn ingenomen, combineert tot volwaardige eiwitten.

Bovendien is het zo dat bijvoorbeeld soja wél alle essentiële aminozuren bevat.

Eiwitten kan je zonder problemen uit plantaardige producten halen. Rond de kwestie van eiwitten is een heuse mythe gebouwd. De waarheid is dat de meeste mensen die traditioneel eten, TEVEEL eiwitten consumeren, en dat het, ook als vegetariër heel moeilijk is om er TE WEINIG binnen te krijgen. Eiwitten zijn in ruime mate aanwezig in onder andere alle graansoorten en peulvruchten.